หนุ่มผมเงินขมวดคิ้วเรียวๆเข้าหากัน เค้าเป็นคนไม่ค่อยถือใครน่ะก็ใช่แต่กับอิซึรุเค้าว่าไม่น่าจะใช่
" สำหรับคุณน่ะผมให้เรียกชื่ออยู่แล้วล่ะครับ " พอเห็นสีหน้าแปลกๆของงินเค้าก็รีบอธิบาย
แต่สุดท้ายมันก็ทำให้งินยิ่งคิดอะไรไปไกลเข้าไปใหญ่เลย
บอกแบบนี้จะให้คนฟังคิดไปในแง่ไหนกันแน่นะเนี่ย
" อะ....เอ่อ " หนุ่มผมเงินลูบผมของตัวเองแก้ความเขินที่ตัวเค้ารู้สึกว่ามันแสดงออกมาทางสีหน้า
อิซึรุไม่ได้ใส่ใจท่าทีแบบนั้นเพราะเค้ารู้สึกดีที่เค้าจะได้ยินงินเรียกเค้าด้วยชื่อ
งินรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบอย่างไม่มีสาเหตุรู้สึกต่างกับตอนที่เค้าพบไอเซ็นครั้งแรกมากจริงๆ
" เอ่อ...ขอโทษนะครับ " อิซึรุหยิบโทรศัพท์ที่ดังออกมาจากในกระเป๋าออกมาเปิดแล้วกดรับ
" คิระ อิซึรุครับ " เจ้าของมือถือเอ่ย หลังจากนั้นก็มีเสียงอู้อี้ดังออกมาจากโรศัทพ์
คนรับก็เพียงแต่บอกว่า " ครับ " กับ " ได้ครับ " เท่านั้นเอง
หนุ่มร่างบางปิดโทรศัพท์แล้วยิ้มบางๆให้กับคนที่ยืนเงียบฟังเค้าคุยโทรศัพท์อย่างมีมารยาท
" คุณ คุจิกิ บอกว่าเค้ากับคุณไอเซ็นมีธุระกันต่อให้พวกเรากลับไปก่อน "
เมื่อได้รับรู้บทสนทนาที่คุยกันเมื่อครู่งินก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกหนึ่งในนั้นก็คงเพราะตอนนี้เค้าไม่อยากเจอหน้าคุณไอเซ็น
" ให้ผมไปส่งมั้ยครับ " เค้าอาสาแต่ก็ไม่ได้หวังอะไรกับคนที่เค้าพึ่งจะเจอและคุยกันแบบนี้เป็นวันแรกหรอก
งินก้มหน้ากลัวว่าอิซึรุจะมองเค้าด้วยความไม่ไว้วางใจและตอบปฏิเสธ
" งั้นก็รบกวนด้วยก็แล้วกันนะครับ "
.....โว้ว !!!......
งินตะโกนลั่นในใจด้วยความหวังที่เป็นจริงสุดๆไปเลย
เนื่องจากว่าวันนี้หนุ่มอารันคาร์ไม่ได้เอารถมาก็เลยต้องนั่งรถประจำทางกลับ
" คุณรู้รึเปล่าครับว่าบ้านคุณต้องนั่งคันไหนกลับ " หนุ่มผมเงินหันไปถามอิซึรุ
ทั้งคู่อื่นอยู่ตรงป้ายรอรถที่ว่างโล่งเพราะว่าตอนนี้มันก็ปาเข้าไป 3 ทุ่มแล้ว
" รู้อยู่แล้วครับก็ผมนั่งกลับเองทุกวันนี่นา ก็คนไม่มีรถนี่ครับ "
พอได้ยินแบบนั้นงินก็รู้สึกอยากจะไปตบกบาลคุจิกิ เบียคุยะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย
กล้าให้ลูกน้องน่ารักๆแบบนี้กลับบ้านคนเดียวได้ยังไงกัน
งินเริ่มเข้าสู่สภาวะเหม่อลอยไปเรื่อยๆปล่อยให้อิซึรุยืนมองรถไป
....เราจะขอไปส่งอิซึรุคุงที่บ้านทุกวันได้รึเปล่าน้า... หนุ่มผมเงินคิด
ก็เค้าเป็นห่วงอิซึรุนี่นาแค่ได้ยินแบบนี้เค้าก็ดีใจแทบตายที่อิซึรุยังบริสุทธิ์มาถึงป่านนี้(คิดอะไรน่ะงิน)
คิดไปเรื่อยๆก็ชักไปไกลไม่ได้รู้เลยว่าอิซึรุเค้ากลับกับฮิซากิ ชูเฮย์ รุ่นพี่เค้าทุกวัน
" คุณงิน เหม่ออะไรน่ะครับ ขึ้นมาเร็ว!! "
" หา.....หา!! "
หนุ่มหันไปรอบๆอย่างเลิกลักเหม่อนานไปหน่อยเลยไม่ได้มองรถ
อิซึรุยืนโบกมือหยอยๆเรียกงินอยู่บนบันไดขึ้นรถที่จะออกวิ่งในไม่ช้า
" ขอโทษครับ ขอโทษ ! " งินวิ่งเต็มฝีเท้าพุ่งขึ้นรถก่อนที่อิซึรุและเค้าจะแยกจากกัน
" เหม่ออะไรของคุณน่ะครับ เกือบตกรถแล้วเห็นมั้ย "
หนุ่มร่างบางเอ็ดเข้าให้ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกมองงินอย่างตำหนิ
ส่วนคนที่เกือบจะตกรถนั้นไม่ได้สนใจมองหน้าหนุ่มผมทองที่กำลังว่าเค้าอยู่อีกต่อไป
ร่างสูงก้มหอบพยายามขยับเนคไทให้มันหลวมมากขึ้นไม่งั้นเค้าคงจะหายใจไม่ออกตายต่อหน้าอิซึรุแน่ๆ
เหงื่อไหล่ชุ่มโชกจนเปือกไปทั้งใบหน้าและเรือนผมสีเงินสวยที่ตอนนี้เป็นประกายเมื่อโดนแสงไฟจากในรถ
อิซึรุพยุงคนที่เกือบจะหมดแรงไปหาที่นั่งว่างๆในรถที่ดูท่าทางแล้วเหมือนจะลากมากกว่า
ชายผมเงินนั่งริมหน้าต่างและอิซึรุนั่งอยู่เบาะนอก
งินอ้าปากพงาบๆเอาอากาศเข้าปอดเพราะเค้ามีความรู้สึกว่าอากาศเค้ากำลังจะหมดไปจากตัว
ข้างนอกหิมะตกก็จริงแต่ว่าพอใช้แรงวิ่งไปเนี่ยเค้าแย่เลย
" อย่าพึ่งเป็นลมนะครับ คุณงิน " อิซึรุเอามือต่างพัดสร้างลมเย็นๆให้คนข้างๆอย่างล้อเลียนว่างินน่ะอ่อนแอ
" ผม...ไม่ได้.....แห้งแบบคุณนะครับ "
ถึงจะเหนื่อยจนหอบแฮ่กแต่ก็ยังพอมีแรงที่จะมาต่อปากต่อคำกับคิระ
" โอ๊ย!! "
หนุ่มร่างสูงร้องลั่นรถเมื่ออิซึรุตีป้าบ!ลงบนรท่อนแขนของเค้า
งินถูแขนของตัวเองเบาๆเพราะเค้ารู้สึกแสบๆ ทำไมตัวเล็กแค่นี้ถึงได้แรงเยอะแบบนี้น้า
คนถูกตีถกแขนเสื้อของตัวเองขึ้นมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง
ผิวสีขาวกลายเป็นสีแดงจางๆจากแรงตีที่ดูท่าว่าจะส่งมาเต็มแรง
" แดงแจ๋เลยเห็นมั้ยครับเนี่ย " งินตั้งใจจะพูดอ้อนอิซึรุแต่ก็ต้องหุบปากไปทันควัน
ร่างบางนั่งกอดอกหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นโบว์ หันไปทางอื่นอย่างที่ชาวบ้านเค้าก็ดูออกว่า งอน
" อ่า......เอ่อ..... " งินพยายามจะหาขอ้แก้ตัวแต่ก็นึกไม่ออก
" ไม่ต้องพูดก็ได้นะครับ " อิซึรุพูดเสียงห้วนๆอย่างห่างเหินต่างกับตอนที่เดินกันลิบลับ
" โอ๋ๆ ผมขอโทษนะครับ อิซึรุคุงไม่แห้งแค่ผอมเองอะ " ตั้งใจจะแก้ตัว
แต่ขอโทษทีเถอะคนที่นั่งฟังอยู่กลับหันมามองอิชิมารุด้วยตาเขียวปัดอย่างเอาเรื่อง
อิซึรุทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจ พูดอย่างกับตัวเองอ้วตายแหละ
ทำไมนะ ทำไถงมีแต่คนว่าเค้าแห้ง ไม่แห้งก็ผอม
" งิน ! คุณทำอะไรน่ะ "
หนุ่มผมทองสะดุ้ง จู่ๆคนข้างๆก็เอาหัวซบบ่าเค้าเฉยเลย
" ผมล้อเล่นน้า... อย่าโกรธซิ " ไม่ได้ตอบคำถามว่ากำลังทำอะไรแต่แก้ตัวแทน
มือเล็กๆข้างหนึ่งของอิซึรุถูกจับขึ้นมาลูบไล้เบาๆจนเจ้าของมือถึงกับหน้าแดงแจ๋
แต่ร่างบางก็ยังะยายามแข็งใจทำเป็นไม่สน ... ใจแข็งไว้อิซึรุ เค้าจะจับมือก็จับไป.....
ทำไมกันนะเค้าก็เคยถูกรุ่นพี่เค้าจับมือมาตั้งหลายครั้งแต่ว่าครั้งนี้มันต่างออกไป
ไม่ว่าใครก็ไม่เคยทำให้เค้าใจเต้นได้ขนาดนี้เลยจริงๆ
งินถอนหายใจเฮือกใหญ่ถ้าอิซึรุไม่ยอมหายโกรธเค้า เค้าก็จะนอนอยู่อย่างนี้แหละ
สุดท้ายอิชิมารุก็หลับคาไหล่เล็กๆของอิซึรุไปเลย
ร่างบางพลั่กคนที่นอนซบเค้าให้ออกไปนั่งหลับดีๆ และวสะบัดมือออกมา
หนุ่มผมทองมองดูคนข้างๆว่าจะตื่นหรือเปล่าแต่ก็ไม่ หลับลึกจริงๆ
แถมยังสัพหงกอีกต่างหาก ยิ่งดูยิ่งสงสาร
สุดท้ายอิซึรุก็ดันศรีษะของงินให้กลับมานอนซบไหล่ของเค้า
เค้ามองร่างสูงที่หลับสนิทด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เค้าไม่เคยมองใครแบบนี้
มือเล็กลูบเรือนผมสีเงินสอยสั้นนั้นเบาๆ มันนุ่มกว่าที่เค้าคิดเอาไว้ซะอีก
อิซึรุวางมือบนไหล่กว้างแล้วหลับตามไป ยังไงบ้านเค้าก้อยู่ปลายทางอยู่แล้วหลับซักตื่นยังไงก็ไม่เลยป้าย
คิระ อิซึรุมีความสุขเมื่อกุมมือนี้ อยากให้มีคน คนนี้อยู่ข้างๆนานๆ
คุณงินครับ คุณงิน
หือ.....
งินครางในลำคอเมื่อถูกเขย่าตัวอย่างแรงจากคนข้างๆ
ถึงแล้วเหรอครับ หนุ่มผมเงินถามพลางขยี้ตาเบาๆไล่ความง่วงและอาการหาวนอน
อิซึรุพยักหน้ารับน้อยๆแล้วลุกขึ้นเดินออกลงไปจากรถโดยไม่สนใจที่จะหันมามองด้านหลัง
ชายหนุ่มร่างสูงขมวดคิ้วในขณะที่รีบเดินตามไปก่อนจะถูกทิ้งห่าง
รอกก่อนซิครับ อิซึรุคุง อิชิมารุเดินตามมาอย่างเร่งรีบปากร้องให้รอเค้าหน่อย
แต่ดูท่าทางว่าร่างบางจะไม่ได้ใส่ใจอะไรในตัวเค้าเลยแม้แต่น้อยเลย
ยังโกรธเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอครับ อิซึรุทำหูทวนลมไม่ได้ยินที่งินถาม
แกล้งมองไปดูวิวทางอื่นอย่างเลื่อนลอย
ผมขอโทษครับ คราวหน้าผมจะไม่พูดอีกแล้วตกลงมั้ยครับ
ไม่รู้คิดอะไรอยู่พอหลังคำขอโทษงินก็ยื่นนิ้วก้อยให้คนข้างๆ
ดวงตาสีสวยเป็นประกายในขณะที่เบนมองกลับมายังคนข้างตัวดูไม่ออกว่ามันหมายความว่าอย่างไร
สัญญาแล้วนะครับ นิ้วเล็กๆเกี่ยวกับนิ้วของร่างสูง
ที่ตอนนี้ยิ้มกริบย่างดีใจ นึกว่าต้องตามง้อต่อไปซะแล้วซิ
คุณอยู่ที่นี่งั้นเหรอครับ
หนุ่มร่างสูงถามอย่างประหลาดใจเมื่ออิซึรุพาเค้าขึ้นมาบนคอนโดฯแห่งหนึ่ง
ร่างบางเดินเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วหันมาพยักหน้าให้กับคนถามเป็นเชิงตอบรับ
บ้านผมมันก็มีให้อยู่หรอกนะครับ แต่ผมไม่อยู่เองนั้นแหละ
พอพูดถึงเรื่องครอบครัวออกมาจากปากดวงตาคู่สวยของอิซึรุก็ดูเหมือนจะมีแววเศร้าหมองแฝงอยู่ลึกๆที่สังเกตได้ยาก
มือสวยล้วงลงไปในคอเสื้อแล้วดึงเอาบางอย่างออกมาดู
ขนนกสีเงินเปล่งประกายยามที่กระกับแสงไฟอ่อนๆนวลตาบนหัว
อิซึรุลูบมันเบาๆอย่างทะนุถนอม มันเป็นของที่คุณพ่อกับคุณแม่เคยให้เค้าเอาไว้ตอนเด็กๆก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตไป
จะเข้ามาก่อนมั้ยครับ ชายหนุ่มผมทองเหลียวหลังไปถามยิ้มๆกับงิน
เพราะคนที่หวังดีมาส่งเค้ายืนนิ่งอยู่หน้าประตูจะเข้ามาก็ไม่เข้าจะออกไปก็ไม่ออก
พอได้ยินคำชวนก็ยิ้มกริบอย่างถูกใจ นึกว่าจะไม่ชวนแล้วซะอีก
งินมองสำรวจไปทั่วห้องของอิซึรุที่มีของอยู่ไม่มากนักเลยดูโล่งตาดีที่ดูแปลกๆไปซะหน่อยก็แค่ตู้โชว์ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องเท่านั้นเอง
ดูจากสถานที่แล้วเจ้าของห้องคงจะอยู่คนเดียวแน่นอน
คุณงินครับ อิซึรุเรียกเบาๆจากด้านหลัง
เจ้าของชื่อหันมามองคนเรียกเห็นร่างบางเดินถือแก้วน้ำมาให้เค้า
ร่างสูงรับมาดื่มในขณะที่คิระมองเค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ จะอยู่ต่อรึว่าจะกลับไปก็แล้วแต่คุณนะครับ
งินพยักหน้ารับมองตามหลังส่งอิซึรุที่เดินเข้าไปในห้องที่เค้าคิดว่าน่าจะเป็นห้องนอน
พอเจ้าของห้องอนุญาตแบบนี้เค้าก็ขออยู่ต่อก็แล้วกัน ....ถ้าขอค้างเลยเนี่ยจะหน้าด้านไปมั้ยน้า....
เหวอ......!!
กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ดีๆโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสูทที่วางพาดเอาไว้กับเก้าอี้ที่โต๊ะรับแขกมันก็ดังรบกวนขึ้นมาซะเฉยๆ
งินเดินอย่างเร่งรีบไปหามือถือดูเบอร์คนโทรแล้วกดรับ
ครับ คุณไอเซ็น หนุ่มร่างสูงพูดเสียงเนื่อยๆ มือเรียวยกขึ้นกุมขมับ .....ทำไมถึงต้องมาโทรเอาตอนนี้......
//.....ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ งิน....//
ห่างจากองค์กรพอดูเลยครับ
//....ชั้นจะรอนาย ชั่วโมงครึ่งมาหาชั้นหน่อยตกลงรึเปล่า....//
ได้ครับ ได้
งินถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่ไอเซ็นวางโทรศัพท์ไปแล้ว ตั้งใจจะอยู่ต่อซะหน่อยแต่ก็ช่วยไม่ได้
ชายหนุ่มหากระดาษกับปากามาเขียนโน๊ตเล็กๆบอกว่าเค้าไปแล้วพร้อมเบอร์โทรศัทพ์ของตัวเองทิ้งเอาไว้ให้อิซึรุ
ก่อนจะออกไปจากห้องของอิซึรุด้วยความอาลัยอาวรณ์
เดินออกมารอรถที่ป้ายได้ราวๆครึ่งชั่วโมงเพราะว่าตอนนี้มันก็มืดรถมันก็ยิ่งน้อย
มือกำลังจะล้วงไปเอาโทรศัพท์มาโทรฯหาหัวหน้าว่าเค้าอาจจะไปช้าหน่อยแต่ว่า.......
เวร.....ลืมมือถือ งินพึมพำแล้ววิ่งกลับไปทางเดิมขึ้นตึกของอิซึรุ
ก๊อก.....ก็อก....
อิซึรุคุงผมเข้าไปนะครับ
งินขออนุญาตเบาๆแล้วถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องที่ยังไม่ได้ล้อกกุญแจเพื่อเข้าไปเอาของ
หนุ่มผมเงินเก็บของที่ลืมเอาไว้เข้ากระเป๋าแต่ก็ยังไม่ออกไปจากห้องนี้
ความต้องการของจิตใจพาให้ขาและร่างกายเดินเข้าไปในห้องนอน
ร่างบางนอนหลับสนิทอย่างเงียบๆอยู่บนเตียงนุ่มสบายไร้สิ่งรบกวน
อิชิมารุนั่งลงข้างๆเตียงใกล้ๆกับร่างของหนุ่มผมทองที่เค้าหลงใหลมาตั้งแต่รแกเห็น
มือขาวลูบลงบนแก้มสวยนุ่มมือด้วยความรักใคร่
หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำนั้นทำให้งินโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากคนที่นอนอยู่เบาๆ
ตั้งใจจะออกไปอยู่แล้วถ้าเจ้าของห้องไม่ตื่นขึ้นมาซะก่อน
......................................................
เรียบร้อยไปอีกตอน - - " เฮ่อ
